غزل شمارهٔ ۴۴۰

برداشت: کاش که معشوقهٔ دل‌ربای من، که من به خاطر او جان داده‌ام، دوباره از کنارم بگذرد تا بویی از وجودش ببرم و زنده شوم.

برداشت: دختر ترک به من گفت و من نتوانستم بگویم چه کار کنم، زیرا دل من مثل دل او محکم نیست.

برداشت: من تا وقتی که پایم برود، در پی او می‌نشینم و برمی‌خیزم. هر زمان که نفس می‌کشم، در دنباله‌اش می‌زنم و به دنبال او می‌روم.

برداشت: دشمن خودم هستم، هر لحظه از دوستی او چه چیزی از من بیچاره دیده که از رفتار من ناراحت است.

برداشت: این جمله به تعبیر حس و حال عاشقانه‌ای اشاره دارد که بیانگر نزدیک بودن دو نفر است. لب‌های او بر لب‌های من قرار دارد و این سوال پیش می‌آید که این نزدیکی چه معنایی دارد و آیا فقط یک خیال و آرزو نیست. سپس به تصویرسازی از کوزه‌گر اشاره می‌کند که از خاک یک سبو (ظرف) می‌سازد، که می‌تواند نمادی از خلق و شکل‌گیری رابطه یا عشق باشد. در واقع، این تصویر به نوعی ابراز احساسات و زیبایی در ارتباط با دیگری را نشان می‌دهد.

برداشت: ای ماه زیبایان، چرا به من زخم فراق می‌زنی؟ من تنها نیستم، بلکه در بازی تو همچون توپی در خم چوگان تو به سر می‌برم.

برداشت: هر جا که زیبایی وجود دارد، من از آن ستایش می‌کنم و وصف می‌کنم. اما تو چنان زیبا هستی که نمی‌دانم چگونه تو را توصیف کنم.

برداشت: دیروز شخصی می‌گفت که سعدی اصلاً نگران غم ما نیست. او نمی‌داند که ما چه‌قدر در درد و رنج هستیم و دل‌مان تحت فشار است.