غزل شمارهٔ ۴۳۹

برداشت: ما در پیشگاه دوست همچون گدایانی هستیم که در گذرگاه خیل سلطان به امید بخششی به گدایی ایستاده‌اند و چون زندانیانی هستیم که در عشق او زندانی شده‌ایم

برداشت: عاشقان دوست را نام و نشانی نیست در این درگاه و هر چه آنها در این درگاه خطاب شوند خوانده میشوند

برداشت: چه به درگاه دوست راه بیابیم و چه نیابیم و طرد بشویم جای دگر و راه دیگری را نمی‌شناسیم

برداشت: اگر دوست به هوای جان ما هم به پا خیزد و قصد خون ما را کند اطاعت میکنیم و سر پیچی نخواهیم کرد

برداشت: عشاق به خاطر فیض بردن از محضر دوست از ارزش های دنیایی خود خرج می‌کنند ولی ما از جان خود

برداشت: به عاقلان و صاحبان خرد بگو که ما را به اتهام نادانی سرزنش نکنند (زیرا آنان از حال و فعل ما بی خبرند)

برداشت: هر گلی که به دنیا بیاید، ما به خاطر عشق به آن مثل بلبل هزاران دستان هستیم

برداشت: کوتاه نظر ها و انسان های بی معرفت تنها میوه را می‌بینند ولیکن ما بستر فراهم آمدن آن را میبینیم ( اشاره به نگاه با معرفت و بی معرفت )

برداشت: تو به صورت و وجهه مادی و فنا پذیر هر چیز توجه داری اما ما به قدرت خالق و ظرافت ها در کار او توجه داریم

برداشت: ما از هرآنچه بجز ذکر دوست در تمام عمر بر زبان راندیم نادم و پشیمانیم

برداشت: اگر همه دنیا را داشته باشم اما نتوانم با دوست همنشین باشم هیچ ارزشی ندارد

برداشت: می‌توانیم جان عزیز خود را ترک کنیم، اما هرگز نمی‌توانیم از یار عزیز خود دور باشیم.