غزل شمارهٔ ۴۳۶

برداشت: مدت‌های زیادی را برای یافتن هدف خود تلاش کرده‌ایم، اما در نهایت دوست ما در خانه‌اش بود و ما دور دنیا گشتیم.

برداشت: آن کسی که صفاتش فراتر از هر مکان و زمانی است، خود به تنهایی دارای ارزش و عظمت است، اما ما در جستجوی او، همه جا را به دنبال او جستجو کردیم.

برداشت: مثل بلبل که تمام شب آواز می‌خواند، وقتی خورشید ظاهر شد، ما به مانند خفاش در سایه پنهان شدیم.

برداشت: ما به زیبا رویان گفته بودیم که نباید به آن‌ها نگاه کنیم، اما آن‌ها دل‌های ما را بردند و حالا به اجبار نگران و مضطرب شده‌ایم.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که ویژگی‌های یوسف را به گونه‌ای توصیف می‌کردند که خودمان را در میانه شیوه بیان آن فراموش کردیم و شناسایی نشدیم. به عبارت دیگر، به قدری تحت تأثیر زیبایی و ویژگی‌های یوسف قرار گرفتیم که نام و نشانی از خودمان باقی نماند.

برداشت: ما به جایی آرام و دور از هیاهو رفته بودیم تا دیگر شراب نداشته باشیم، اما به ما بگو ساقی، دوباره از روی آن حال و هوا به ما باده بده.

برداشت: به همه شهر خبر بدهید که ما درگذشته پیر بودیم، اما اکنون دوباره جوان و سرزنده شده‌ایم.

برداشت: ای سعدی، لشکر زیبایان به دنبال دل ما آمده‌اند، زیرا ما طعمه فلان فرد شده‌ایم.