غزل شمارهٔ ۴۳۵

برداشت: ای سرو بلند و زیبا، تو از حال ما آگاه هستی و بدان که ما نیز در عالم زیبایی کم نداریم.

برداشت: تو گفتی که هیچ بلبلی هیچ گلی به رنگ من نخواهد دید. راست گفتی، اما ما هم به نوعی کم از آن‌ها نیستیم.

برداشت: چرا مدام از زیبایی من سخن می‌گویی؟ ای زیبای دلخواه، لازم نیست این‌قدر تاکید کنی. تو تنها زیبایی نمی‌کنی، بلکه ما هم جایگاه و زیبایی خود را داریم.

برداشت: ای محبوبی که در هر جمعی حاضر هستی و آرامش‌بخش دل‌ هر کسی هستی، اگر دوستان زیادی داری، ما هم چندان بد نیستیم.

برداشت: تو گفتی که اگر من دیگر در این دنیا نباشم، هیچ انسانی وجود نخواهد داشت. عزیزم، ما هم چنین آدم‌های خوبی نیستیم.

برداشت: اگر تو باغی خوشبو هستی، یا تو بلبل شیرینی‌گوی هستی، و اگر در این دنیا نیکو و خوب هستی، ما نیز بد نیستیم.

برداشت: به نظر می‌رسد که سروبن (چمنده‌ی عاشق یا محبوب) دیگر از حال و احوال ما نمی‌گوید. بی‌وفایی را متهم نکن، چون ما نیز در این موضوع بی‌نصیب نیستیم و بد نیستیم.

برداشت: اگر تو همچون یک افسانه زیبا یا همچون یک جواهر نایاب هستی، پس چرا از ما فاصله گرفته‌ای؟ ما نیز آدم‌های بدی نیستیم.

برداشت: ای عشق تو در دل ما تا کی باعث درد و رنج ما می‌شوی؟ اگر در وجود تو خوبی وجود داشته باشد، ما هم در کنار تو بد نیستیم.

برداشت: برای کمی از خودبینی کم کن و به درد من توجه کن. ای باغ شفتالو، ما نیز در این وضعیت خوب نیستیم.

برداشت: گفتم تو ما را دیده‌ای و از وضعیت ما سوال کرده‌ای، پس چرا از ما ناراحت هستی؟ ما هم که چندان خوب نیستیم.

برداشت: تصحیح AI: تو گفتی: من از نظر ظاهری بهتر از زیبارویان شهر چِگِل هستم و از گِل و آب، بهتر از من نمی‌توان نقشی زد؛ اما ای دل‌سخت و بی‌محبت، ما هم بد نیستیم. (AI: تو گفتی که من از نظر ظاهری بهتر از گل و آب هستم، اما آیا دل سخت و بی‌محبت من نیز چیزی کم دارد؟)

برداشت: تصحیح AI: ای سعدی، اگر آن زیبای خوش‌سیرت، دیگری را انتخاب کرد و با او نشست، بگو: هر کسی که خواستی انتخاب کن، ما هم انسان‌های بدی نیستیم. (AI: ای سعدی، اگر آن زیبای خوش‌سیرت را انتخاب کردی و با ما نشست، به هر کسی که خواستی بی‌زحمت انتخاب کن، ما هم انسان‌های بدی نیستیم.)