غزل شمارهٔ ۴۳۴

برداشت: ما در هنگام تنهایی از دیگران روی برگرداندیم و تنها با تو به گفتگو نشستم.

برداشت: هر چیزی که به دوست و یار ارتباط نداشت، را از خود دور کردیم و هر چیزی که به پیمان دوستی مرتبط نبود، را شکستیم.

برداشت: مردم آگاه از این کار فاصله می‌گیرند، زیرا ممکن است اگر به نقص‌های ما اشاره کنند، بگویند که ما مست هستیم.

برداشت: AI: مالک خود همیشه ناراحت است، ما به یک موجود زیبا و لطیف تسلیم شدیم و به او نزدیک شدیم و از غصه رهایی یافتیم. / مالک خود: کسی که مالک خودش است و بنده کسی نیست. / (AI: مالک همیشه ناراحت است و ما به یک موجود زیبا و لطیف تبدیل شدیم و به او نزدیک شدیم.)

برداشت: ما در هر شرایطی به نعمت‌های زندگی سپاسگذاریم و در هر جایگاهی که باشیم، داعی و دعوت‌کننده به موفقیت و برکت هستیم.

برداشت: ما در چشم دیگران ارزشمند و عزیز هستیم، اما در نظر تو بی‌ارزش و خوار به شمار می‌آییم. در این جهان در اوج قله‌های بلند داریم، ولی در وجود تو به نظر می‌رسیم که در پایین‌ترین مرتبه قرار داریم.

برداشت: ای معشوق دل‌ها، خود را به ما نشان بده تا ما هم تو را ببینیم و از خودپرستی فاصله بگیریم.

برداشت: چشم‌های خود را باز نگه داشته‌ایم تا دل‌مان از دست نرود، ولی از دام عشق فرار نکرده‌ایم و همچنان به زیبایی‌ها توجه داریم.

برداشت: تصحیح AI: تا زمانی که تو اجازه بدهی، جان عزیز خود را بر دستانم می‌گذارم (تا آن را نثار مَقدمت کنم).

برداشت: دوستی واقعی آن است که در آن، پیمان وفا برقرار بماند و دوستان همیشه به توافقی که داشته‌اند، پایبند باشند.