غزل شمارهٔ ۴۲۸

برداشت: نه از سرزمین چین برایم بگو و نه از روم، زیرا من در این سرزمین فقط دل به یک نفر داده‌ام.

برداشت: تصحیح AI: هر زمانی که یاد او به ذهنم می‌آید، من موجود و غیرموجود را فراموش می‌کنم. (AI: هر زمانی که یاد من به ذهنش می‌آید، او دنیای موجود و غیرموجود را فراموش می‌کند.)

برداشت: از دنیای فانی نباید غم خورد، تنها چیزی که باید دریافت کرد، روزی مقدر شده است.

برداشت: درخت خرما میوه‌ای شیرین و خوشمزه دارد، اما وقتی که دستمان به او نمی‌رسد و نتوانیم از آن میوه بهره‌مند شویم، در میانه‌ای از آب زلال و در عین حال تشنه و محروم خواهیم ماند.

برداشت: درباره‌ی آن شاهدی که در دل ماست، نمی‌دانم آیا زاهدی در این شهر وجود دارد که معصوم و بی‌گناه باشد.

برداشت: تصحیح AI: هیچ زیبایی به زیبایی و حضور او نمی‌رسد و هیچ عطری به عطر و بوی او نیز نمی‌ماند. (AI: هیچ آرزویی از زیبایی و حضور او باقی نمانده و از عطر و بوی او نیز چیزی حس نمی‌شود.)

برداشت: من نه بدون او به عشق نیاز دارم و نه با او، زیرا او از مرتبه‌ای بالاتر از آن است که در زندگی من قرار گیرد.

برداشت: تصحیح AI: دوستان، چشمان ظاهربین را ببندید! چون در دل ما یک راز نهفته است که کسی از آن خبر ندارد. (AI: دوستان ناچارند که به ظاهر ما توجه کنند، چون در دل ما یک راز نهفته است که کسی از آن خبر ندارد.)

برداشت: اگر تمام دنیا این ظاهر را ببینند، هیچ‌کس به این حقیقت پی نخواهد برد.

برداشت: چنان می‌سوزم که کسانی که آتش نمی‌کشند، از حال من خبر ندارند و کسی هم که حالش خوب است، نمی‌تواند حال کسی که دچار بیماری است را بفهمد.

برداشت: اگر دل به من بدهی یا جانم را بگیری، در هر حال باید تو را پرستش کنم و بندگی تو بر من واجب است.

برداشت: سعدی، از این واقعه جان به در نخواهی برد، تو چون مسافری تشنه هستی و (در مقابلت) گلاب مسموم.

برداشت: آهن وقتی در برابر آتش قرار می‌گیرد، تاب نمی‌آورد و نمی‌تواند مقاومت کند، بنابراین باید به حالت نرم و انعطاف‌پذیر درآید، مانند موم که با حرارت تغییر شکل می‌دهد.