غزل شمارهٔ ۴۲۷

برداشت: من از اینجا به خاطر انتقادی که ممکن است بشنوم نمی‌روم، زیرا در اینجا به امیدی پایبند هستم.

برداشت: اگر به فکر خودم گوش دهم، نگرانم که از عقل و هوشم خارج شوم.

برداشت: دل من آنقدر مشغول لذت شنیدن موسیقی و رقص است که نمی‌توانم به نصیحت‌ها گوش دهم.

برداشت: تصحیح AI: بگذار باد همهٔ حاصل عمرم را ببرد که دو جهان بدون تو، دو جو ارزش ندارد. (AI: همه می‌گویند که باد، خرمن عمر دو جهان بدون تو ارزشی ندارد.)

برداشت: تصحیح AI: دوستان مرا ملامت نکنید، زیرا آنچه از من می‌بینید، نتیجه‌ی کارهایی است که خود انجام داده‌ام. (AI: دوستان را ملامت نکنید، زیرا آنچه از من می‌بینید، نتیجه‌ی کارهایی است که خود انجام داده‌ام.)

برداشت: من چه کار می‌توانم بکنم که گرفتار او شده‌ام؟ اگر به دوستی‌اش نروم، باز هم راهی به فرار از این وضعیت ندارم.

برداشت: ای سعدی، معشوق گفت: مرا به خواب ببینی؛ (پاسخ سعدی:) یار بی‌وفایی هستم اگر خوابم بَرد.