غزل شمارهٔ ۴۲۳

برداشت: نمی‌توانم لحظه‌ای بی تو زندگی کنم و تنها آرزویم دیدن چهره توست؛ هیچ‌کس دیگری برایم اهمیت ندارد.

برداشت: من از همان ابتدا فهمیدم که انسان وقتی عاشق بشود باید مثل فرهاد دست از جان خویش بشوید و جانش را در راه عشق فدا کند.

برداشت: من تو را دوست دارم، حتی اگر دیگران در دنیا به این احساس من طعنه بزنند یا بر عقاید من خدشه‌ای وارد کنند.

برداشت: اگر شمشیر را بلند کنی، سپرم را به زمین می‌اندازم، چون بدون شمشیر هم می‌توانی به قدرت و شجاعت‌ام غلبه کنی.

برداشت: ای صبح، عطر و انتظار عاشقان را به ارمغان بیاور، اگر روز نزدیک شده باشد و این شب یلدا دیگر به پایان برسد؛ من از ماه و ستاره پروین دیگر دلزده شده‌ام.

برداشت: از زمان آغاز وجودم، پیوسته با عدم و نیستی همراه بوده‌ام و اکنون که در این وضعیت ناتوانی قرار دارم، تنها دلخوشی‌ام امید به بخشش و رحمت است.

برداشت: برای زندگی، نیاز به قلبی دارم که مانند شمع روشن شود و بر وجود من نور بیفکند. زیرا جز او، هیچ‌کس را نمی‌بینم که با عشق و اشتیاق به من نزدیک باشد و در کنارم بسوزد.

برداشت: تو مانند گل شکفته همیشه خندانی، آنقدر که حتی برای یک آن، (مثل غنچه سربسته) لب هایت بسته نمی شوند. پس من که مانند بلبل (در عشق گل آواز می خوانم) چگونه رواست که مانند پرنده ی بوتیمار، خاموش و افسرده بنشینم؟

برداشت: رقیب به طعنه می‌گوید که سعدی نسبت به زیبایی‌ها بی‌تفاوت است. اما ای باغبان، تو از گل‌ها نترس، زیرا من هر چند آن‌ها را می‌بینم، اما قصد چیدنشان را ندارم.