غزل شمارهٔ ۴۲۲

برداشت: تصحیح AI: شخصی که نمی‌توانم بی‌او صبر و قرار داشته باشم، حالا انگشتانش را در خون من فرو کرده است. (AI: شخصی که نتوانم او را تحمل کنم و در کنار او آرامش نداشته باشم، حالا انگشتانش را در خون من فرو کرده است.)

برداشت: در پاسخ به پرسش او درباره حال و وضعیت من از غم و درد جدایی، گفتم نمی‌توانم به خوبی حال خود را توصیف کنم.

برداشت: از زمانی که چهره تو برایم مانند جایگاه دعا شد، دیگر زبان‌ها نمی‌توانند بار سنگین عشق و اشتیاقم را تحمل کنند و من همچون ستونی استوار مانده‌ام.

برداشت: نشنیده‌ام که در طول زندگی‌ام، از کسی جز تو بدی دیده‌باشم، چرا که تو تنها جایی هستی که همواره زخم خورده‌ام.

برداشت: نگرانم که اگر درباره غم عشق تو بنویسم، آتش در قلمم شعله‌ور شود به خاطر آتش درونم.

برداشت: آنهایی که مرا عاقل و هوشیار شمرده‌اند، کجا هستند تا گواهی بنویسند که من دیوانه‌ام؟

برداشت: شمشیر را به پیش بکش که هدف من سر سعدی است، و اگر سرم را به پای تو نگذارم، در این صورت، عاشق پست و بی‌ارزشی هستم.