غزل شمارهٔ ۴۲۱

برداشت: وقتی من خودم کاری را انجام می‌دهم، چرا باید اعمال دیگران را انکار کنم؟

برداشت: تصحیح AI: پرنده‌ای در باغ گل مشغول آوازخوانی است، من نیز به زیبایی او که چهره‌اش چون گل شقایق است، می‌پردازم. (AI: پرنده‌ای که در باغ گل مشغول آوازخوانی است، من نیز در کنار گل شقایق، به زیبایی خود می‌پردازم.)

برداشت: هر کجا که زیبایی و لطافت وجود دارد، خودم را به آنجا می‌اندازم و به دلبری می‌سپارم.

برداشت: اگر دوستانم به خاطر من دست به کار شوند و خونم را بریزند، من باز هم به فکر دیدار آنها خواهم بود.

برداشت: تصحیح AI: در تمام عالم هیچ چیز برای من باقی نمانده است، جز سری که در پای یار فدا کنم. (AI: در تمام عالم هیچ چیز برای من باقی نمانده است، جز اسراری که در حضور یار به آن مشغول هستم.)

برداشت: تمام نوشته‌هایی که خوانده‌ام از یادم رفته‌اند، به جز داستان دوستی که همیشه در ذهنم مرور می‌کنم.

برداشت: وقتی که قدرت من اجازه نمی‌دهد به آنچه می‌خواهم برسم، ناچاراً باید صبر کنم و از خواسته‌های نفسانی‌ام چشم بپوشم.

برداشت: همسایه، لطفاً شهادت بر دیوانگی و عشق من نده، چون خودم به این موضوع اعتراف می‌کنم.

برداشت: من از این به بعد نه به زهد و پارسایی خودم افتخار می‌کنم و نه به دانش و معرفتی که دارم، زیرا آنچه در دل دارم، چیزی نیست که بخواهم به نمایش بگذارم.

برداشت: محبت و عشق به محبوب چنان قوی است که در این راه هیچ چیز از جانم کم نمی‌گذارم. اگر لازم باشد، جانم را فدای او می‌کنم.

برداشت: تصحیح AI: سعدی، اگر به خود آشکارا زنار ببندی،  هزار بار بهتر از اینکه  آن را با خرقهٔ پارسایی، پنهان سازی. / زنّار: غزل 111 بیت 9 / (AI: اگر به خود زنجیری ببندی، من هزار بار این را نادیده می‌گیرم چون من شما را با پوشش خود قبول می‌کنم.)