غزل شمارهٔ ۴۲۰

برداشت: ما همه مانند چشم هستیم و تو نور ما هستی، پس ای معشوق، نگاه بد از روی تو دور باشد.

برداشت: چهره‌ات را پنهان مکن، چون هر کس تو را ببیند بهشتی می‌شود، ای معشوق زیبا.

برداشت: در صورتی که از تو تعریف کرده‌ام، ممکن است در بیان خود اشتباه کرده باشم. این کار باعث شده که ادب را زیر پا بگذارم و کم‌کاری کنم، ای معشوق من.

برداشت: نکنه از اینکه من در کنار تو نیستم شکایت کنی، ای محبوب، چون دلیل غیبت من، شوق و ذوقی است که فقط در حضور تو احساس می‌شود.

برداشت: وجود تو بر روی زمین باعث آشفتگی و تزلزل خلق شده‌ای، ای دلبند.

برداشت: این همه محبت و زیبایی که تو داری، نشانه‌ای از ناز و بزرگواری‌ات است، ای معشوق.

برداشت: ای زیبارو، برای این که صبر از دست بدهیم، بلندبالایی همچون تو به پای خاسته است.

برداشت: ای زیبارو، این همه طوفان بلا که به سرم می‌آید، ناشی از جگر آتشین همچون تنورم است.

برداشت: سعدی می‌گوید که کسی که از این چشمه‌ی زنده کننده‌ی عشق و حیات بنوشد، هرگز از آن سیر نخواهد شد. ای معشوق، عشق تو آن‌قدر عمیق و خالص است که هیچ‌گاه نمی‌توان از آن دل کند.