غزل شمارهٔ ۴۱۶

برداشت: من به قدری در تماشای تو گیج و مبهوت‌ام که نمی‌توانم تو را با هیچ وصفی توصیف کنم.

برداشت: ای کسانی که خود را پارسا می‌دانید، مرا سرزنش نکنید که من قادر نیستم از عشق خود دست بکشم.

برداشت: هرکسی را که ببینی زنده و سرزنده است، من اما به امید وصال معشوقم زندگی می‌کنم.

برداشت: این باقی‌مانده از زندگی به چه دردی می‌خورد اگر نتوانم آن را برای محبوبم نثار کنم؟

برداشت: اگر تو از من روی بگردانی، من با شمشیر به تو back نخواهم گشت.

برداشت: اگر مرا بخوانی، در درگاه من ساکن می‌شوم و اگر مرا برانی، همچنان فرمان تو را اطاعت می‌کنم.

برداشت: من آن‌قدر قوی و استوار هستم که به راحتی تسلیم نشوم، حتی اگر در شرایط دشوار به آخر خط برسم.

برداشت: اگر دعایم مورد قبول قرار گیرد یا نه، در هر حال تنها راه حل من دعا کردن است و من ادامه خواهم داد.

برداشت: اگر آب حیات در دسترس باشد، سختی و تاریکی‌ها برایم آسان می‌شود.

برداشت: تا کی باید به من ظلم و بی‌احترامی شود، سعدی؟ من که خود را به نیکوکاری و احسان پایبند کرده‌ام، چه باید بکنم؟

برداشت: کار مردان، صبوری و آرامش است، و من هم تنها خاک پای آن مردان بزرگ هستم.