غزل شمارهٔ ۴۱۵

برداشت: ای درمان درد و همراه جانم، چرا اینقدر من را با جدایی غمگین می‌کنی؟

برداشت: ای آرامش بخش درون مجروح من؛ آسایش خاطر پریشان من.

برداشت: می‌گویند او را از دامن خود دور کن تا از گریبان من دست بردارد.

برداشت: آن کسی که مرا به باغی دعوت می‌کند، بدون وجود تو باعث می‌شود که در احساس محدودیت و اسارت قرار بگیرم.

برداشت: این جالب است که نمی‌توانم به سمت تو بروم و از آن سو هم نمی‌دانم چگونه باید از تو دور شوم.

برداشت: یک روز من را به عنوان خدمتگزار بپذیر، و در روز دیگر ببین که چگونه به مقام سلطنت رسیده‌ام.

برداشت: ای گل خوشبو و زیبای باغ روحانی، تو باعث مشغول شدن من از گلستانم شدی.

برداشت: از آن روزی که قامت زیبای تو را دیدم، درخت سرو باغم را فراموش کردم.

برداشت: وقتی به سخن آمد و آن دو ردیف مروارید (دندانهایش) را دیدم، دیگر مرجان گران‌قیمت از چشمم افتاد.

برداشت: می‌گویند که صبور باش، اما من سعدی، نمی‌توانم صبر کنم و بار سنگین او را حمل کنم.

برداشت: ای کاش که جانم در دستم بود تا بتوانم آن را به مونس و معشوق خود تقدیم کنم.