غزل شمارهٔ ۴۱۴

برداشت: اگر روزی به دستم بیفتد که بخواهم از تو حق خود را بگیرم، باید شب به یاد روزهای گذشته، دستم را دراز کنم.

برداشت: من تو را به اندازه‌ای دوست دارم که اگر روزی از هم جدا شویم، تو می‌توانی صبر کنی ولی من هرگز نمی‌توانم بدون تو صبر کنم.

برداشت: دل من بارها به من می‌گوید که دیگر به زیبایی‌های فریبنده نگاه نکنم، اما باز هم نمی‌توانم چشم از آن معشوق دلربا بردارم.

برداشت: باید در باغ بنشینی و از زیبایی‌ها لذت ببری، در غیر این صورت باغبان به تو خواهد گفت که دیگر درختی نکارم.

برداشت: دوستانم هر کدام به سفری دور و در جایی به دور از من رفته‌اند، اما من که در این سرزمین مغیلانم، هنوز در دامن اینجا مانده‌ام.

برداشت: در موقعیتی قرار گرفته‌ام که هیچ راه خروجی از آن نمی‌یابم و در تلاش هستم به کسی کمک کنم که نمی‌دانم چگونه می‌توان او را نجات داد.

برداشت: من : دوری از یار برایم بسیار سخت است . اما باید صبر کنم زیرا اگر از این سختی فرار کنم ، دوستی سست پیمان هستم

برداشت: نپرسیدم که شب هجران چگونه بودی، زیرا در تاریکی و تنهایی‌اش چنان غرق بودم که در روز وصال هم گیج و حیرانم.

برداشت: شبان آهسته و به آرامی از درد خود شکایت می‌کنم تا شاید کسی صدای آزارم را نشنود و دردی را که دارم پنهان بماند.

برداشت: یک لحظه نشستن با دوست در تنهایی، بهتر از صد سال خوشی است. من هیچ حرکتی برای آزادی از این وضعیت نمی‌خواهم، حتی اگر در کنار یوسف باشم و در زندانم.

برداشت: من مرغی هستم که حتی در خاک و نابودی‌ام، صدای سخن گفتن و آوازخوانی‌ام همچنان به یاد گلستان و زیبایی‌های آن زنده است.