غزل شمارهٔ ۴۱۳

برداشت: این چهره‌ای نیست که من بتوانم زیبایی‌اش را توصیف کنم. درباره‌اش با دیگری صحبت کن، چون من خودم در حیرت و سردرگمی هستم.

برداشت: همه چیزهایی را که من مشاهده می‌کنم، دیگران نمی‌بینند و حتی آنچه را که من حس می‌کنم، دیگران نمی‌توانند درک کنند.

برداشت: تعجبی نیست که کسی که به دنبال معشوق است، گیج و سرگردان باشد. اما این عجیب است که من به وصال او رسیده‌ام و همچنان در حیرتم.

برداشت: اگر تو اجازه دهی، ای سرو زیبا، من می‌توانم تو را به بهترین جای باغ بنشانم و بساط احترام و محبت برایت مهیا کنم.

برداشت: عشق من به زیبایی چهره‌ات تازه نیست و مربوط به امروز نیست؛ سال‌هاست که من مانند بلبل در این باغ هستم و به تو عشق می‌ورزم.

برداشت: به جان عزیز تو از محبت تو دست بر نمی‌دارم حتی اگر بگویی جان ببازم (به سرِ پیکان رفتن‌: یعنی سر بر سر نیزه رفتن) سعدی در بیتی دیگر می‌فرماید: گر بر سر پیکان برود طالب دوست/ حقا که هنوز منت دوست بروست

برداشت: بگذار تا زمانی که جانم باقی است به دنبال محبوبم بروم، زیرا هیچ کاری بهتر از این برای جانم وجود ندارد.

برداشت: هر نصیحتی که به من می‌کنی، ای دوست عزیز، بشنوم. اما از دوستم هم انتظار صبر نداشته باش، چون من دیگر نتوانم تحمل کنم.

برداشت: تعجب می‌کنم از این که چگونه افکار و آرزوهای بی‌قرار و هوسناک می‌توانند به آن‌ها ویژگی‌های مثبتی بدهند. من از آدم‌هایی که نمی‌توانند محبت و زیبایی‌های زندگی را درک کنند، شگفت‌زده می‌شوم.

برداشت: تو گفته بودی که در کل دنیا، سعدی من هستم و من به هیچ چیز دیگر اهمیت نمی‌دهم، هرچقدر که تو بگویی، همان‌گونه می‌شوم.

برداشت: تصحیح AI: اگر با محبت و احترام به من رسیدگی کنی، مثل یک فرشته‌ام (که سجده می‌کنم)، و اگر با قهر و خشونت با من برخورد کنی، به مانند شیطانم (که رانده‌شده از درگاهم). (AI: اگر با محبت و احترام به من رسیدگی کنی، مثل یک پادشاه با من رفتار می‌کنی، و اگر با قهر و خشونت به من برخورد کنی، به مانند شیطانی خواهی شد که من را آزار می‌دهد.)