غزل شمارهٔ ۴۱۲

برداشت: دوست و یاری که من دارم، فردی است که زبان بسیار شیرینی دارد، اما من از لب و دندان او دور هستم.

برداشت: خوشبختی با من یار نخواهد بود که نتوانم در کنار این درخت بلند، نشسته و بر سرش گل بچینم و بریزم.

برداشت: ای چهره‌ی زیبایت، مجموعه‌ای از زیبایی‌هاست. چه غم و اندوهی دارد اگر من نگران و آشفته باشم؟

برداشت: به خاطر بسپار که از وجود من تنها یک نقش باقی می‌ماند. زمانی که به یاد تو می‌افتam، دیگر هیچ چیزی از خودم احساس نمی‌کنم.

برداشت: من در عشق تو نه از وصال دلگیر می‌شوم و نه از جدایی شکایت می‌کنم؛ من تنها مجری دستورات تو هستم.

برداشت: ای زیباتر از لیلی، من نگرانم که مانند مجنون به خاطر عشق تو در کوه و صحرا سرگردان شوم.

برداشت: تصحیح AI: اگر تمام دشمنان به من حمله کنند، من فرار نمی‌کنم و اگر کردم، الهی که از دیدارت محروم گردم. (AI: اگر تمام دشمنان دنیا پشت به من کنند، من از روی تو بیزار نخواهم شد حتی اگر تو از من روی بگردانی.)

برداشت: من در دام تو اسیرم و در دستان تو تسلیم هستم. از لذت وجود تو شگفت‌زده‌ام و در توصیف تو سرگردانم.

برداشت: دلبر، با وجود این که غم تو بر دلم سنگینی می‌کند و پایم به خاطر تو در گل و لای گیر کرده است، اما همچنان صبر و تحمل دارم و از روی تو نمی‌توانم چشم بردارم.

برداشت: من در خلوت و در دل خود ناله می‌کنم، اما جالب اینجاست که در دنیای عاشقان، هیچ‌کس از ناله‌ها و دردهای پنهان من خبر ندارد و نمی‌خوابند.

برداشت: تصحیح AI: می‌بینی که از آتش در چوب سوخته چه شعله‌ای بلند می‌شود؛ اما تو از آتش گرم‌تر و من از آن سوخته، سوخته‌ترم. (AI: می‌بینی که از آتش در چوب سوخته چه شعله‌ای بلند می‌شود؛ اما خودت در سوز و گداز آتش من، بیشتر از آن سوخته‌ای.)

برداشت: می‌گویند که سعدی، بهتر است در پی این عشق نروی، زیرا اگر جانت هم برود، باز ممکن است من به خاطر محبوبم زنده بمانم.