غزل شمارهٔ ۴۱۰

برداشت: وقتی به تو نگاه می‌کنم چشمان حسود را در‌می‌آورم خدا را شکر که دیده‌ور و بینا گشتم

برداشت: هرگز گمان نمی‌کردم روزی با تو یار شوم و باورم نمی‌شود این که الان با تو نشسته من هستم.

برداشت: درب و پرده خیمه را بینداز تا دوست و دشمن بداند که برخلاف میل دشمن‌، یار اینقدر با من مهربان است.

برداشت: به وعاظ و دانایان شهر بگویید که حرف‌های آن را نمی‌خرم و به بزرگ محله بگو که فکر توبه دادن مرا از سر بیرون کند.

برداشت: اگر مرا بکشید که از پی او نروم دست بر نمی‌دارم و نعره شوق سر می‌دهم تا جان دارم.

برداشت: اینکه می گویید دست از غم یار بدار و توبه کن سخت بیرحمانه است.

برداشت: اگر تمام عمرم را بشکنم، عهد تو همچنان پابرجا خواهد بود، زیرا وقتی که اینقدر از دوستی تو می‌گویم، در واقع فقط دروغ می‌زنم.

برداشت: سلامتی و موارد خوب در زندگی‌ام وجود داشت، اما عشق تو مانند آتشی به جانم افتاد و همه چیزم را سوزاند.

برداشت: اگر شهری بخواهند گرد هم بیایند و به منظور من اتحاد کنند و با یکدیگر شمشیر بکشند، من به خاطر تو از خودم دفاع نمی‌کنم و سپر را کنار می‌گذارم.

برداشت: آستین پراکنده‌ای از دلخوری و ناراحتی بر من و اوضاع زندگی‌ام سایه افکنده و دستِ سرنوشت مرا رها نمی‌کند. عشق و محبت، دامن من را گرفته و نمی‌گذارد آزاد شوم.

برداشت: اگر به خواسته من توجه کنی و به سمت من بیایی، یا اگر نیایی هم، تو همچنان در موقعیت قدرتی. من بر خلاف نظر تو عمل می‌کنم؛ اگر بخواهم، عمل می‌کنم.

برداشت: سعدی این همه نیش و کنایه می‌شنود و آزار می‌بیند اما پیش می‌رود تا روزیکه تو تو هستی و من من هستم در این میان خون می‌رود.