غزل شمارهٔ ۴۰۳

برداشت: هنگام مرگم آرزوی دیدار تو را دارم (خدایا)، به امید بازگشت به سرشتم خاک که از آن مرا آفریدی خواهم مرد

برداشت: هنگام قیامت که از گور بیرون می آیم، مشتاق صحبت با تو هستم و در پی یافتن تو هستم

برداشت: در میان جمع جن و انس و فرشتگان  در روز جزا، چشمم دنبال توست و بنده مخلص تو خواهم بود

برداشت: اگر هزارسال در نیستی و ناموجودی (درقبر) قرار گرفته باشم و مرده باشم، سرانجام با نشانه و اشاره ای از جانب تو (پروردگارا) بیرون خواهم آمد و دوباره زنده خواهم شد

برداشت: حرفی از باغ و گلزار بهشت نمیزنم و حتی گلی از گلهایش را بو نمیکنم، سراغ حوری زیبای بهشتی هم نمیگیرم و فقط شتابان به سمت تو خواهم آمد

برداشت: شراب طهور بهشتی هم نمی نوشم حتی از دست شراب آور والا مقام بهشت، آنجا دیگر نیازی به شراب ندارم وقتی که ازدیدن و رسیدن به تو(پروردگارم) ازخود بی خودم و سرازپا نمیشناسم

برداشت: با وجود و یاری تو (خدایا) هر کارسخت و نشدنی امکان‌پذیر و ممکن می‌شود مثل پیمودن هزار بیابان و صحرا و کویر، و اگر لغزش و اشتباهی در کارم و در راهم پیش بیاد هم امیدوار به راهنمایی و همراهی تو (پروردگارم) هستم