غزل شمارهٔ ۴۰۱

برداشت: یک روز در حالت مستی و شیدایی به موهای تو چنگ خواهم زد . و با بوسه از آن دو لب شیرینت، صد شور و غوغا در عالم به وجود می‌آورم.

برداشت: اگر قصد جفا داری، من در اختیار تو هستم . و  اگر قصد و نیت وفا و مهربانی داری جانم را در راه تو فدا می‌کنم .

برداشت: من بسیار توبه کرده‌ام و از نامت دوری جسته‌ام، اما حالا می‌دانم که این تلاش‌ها به خاطر عشق تو بی‌فایده شده است. از این به بعد قصد دارم که دیگر فکر توبه نباشم .

برداشت: دل شکسته و بی‌نوای من همچون سکه ای در آستانه خانه ی تو گم شده است . و به همین خاطر خاک سر هر کوی و برزنی را بیهوده و بی‌فایده جستجو می کنم .

برداشت: از روزی که نگاه عاشقانه ام همچون تیری تیز با عشق تو برخورد داشته . دشمن داستان مرا در کوی و برزن فریاد می کند و مرا رسوا کرده است .

برداشت: همچون قیس بنی عامر دیوانه جمال و زیبایی لیلی هستم . و مانند خسرو پرویز ، فرهادگونه دیوانه رخ شیرین هستم  .

برداشت: گفتی که یا غم عشق مرا تحمل کن یا جانت را برای من فدا کن . فرمان تو را به جان اطاعت می کنم و هم غم عشقت را تحمل می کنم و هم جانم را برایت فدا خواهم کرد .

برداشت: اگر تو در بهشت نباشی ، من رفتن به بالاترین جایگاه بهشت را هم نمی خواهم . اما اگر با تو در دوزخ باشم، به زنجیری که دوزخیان را در بند کرده ، عاشقانه چنگ خواهم زد .

برداشت: چون نام تو می آید جایی برای نام شعدی باقی نمی ماند. اما چون تو بی همتا و یگانه هستی دوست ندارم نامم در کنار نام کسی غیر از تو بیاید .