غزل شمارهٔ ۴۰۰

برداشت: من آنقدر در عشق می‌سوزم که با یک شعله می‌توانم دنیای بزرگتری را بسوزانم.

برداشت: هر لحظه که در برابر چهره‌ی محبوبم قرار می‌گیرم، مانند شمعی در آتش می‌سوزم.

برداشت: من سوختم، هر چند نمی‌توانم بگویم که به خاطر عشق به فلانی در حال سوختن هستم.

برداشت: به من لطف کن که به خاطر تو آرامش می‌طلبم و به کسی که به خاطر تو در درونم ناراحت و نگران است، محبت نشان بده.

برداشت: با تو دوستانم در آرامش و خوشحالی به سر می‌برند، اما من که گناهکارم، به خاطر این وضعیت دلم می‌سوزد.

برداشت: ای سعدی، چرا شکایت می‌کنی؟ اگرچه کسی از حال من خبر ندارد، اما در دل به شدت داغم و می‌سوزم.