غزل شمارهٔ ۳۹۹

برداشت: خوشا روزی که به پای تو جانم را فدای تو کنم و عقل را در هیاهوی مردم فراموش کنم.

برداشت: من نامه زیبای تو را به همه، چه عالم و چه نادان، می‌خوانم و نامت را در دهان همه، از پیر تا جوان، می‌اندازم.

برداشت: تا چه زمانی این درد جانسوز را پنهان نگه دارم و این تیر دل‌آزار را در دل خود مستتر کنم؟

برداشت: وقتی که مجلس شاد و گرم می‌شود، من ناراحتی و غم تو را به میان جمع می‌آورم و خودم را به خاطر آن موضوع به میان می‌زنم.

برداشت: برای این‌که هر کسی نتواند به سادگی زیبایی‌های تو را توصیف کند، من به نشانه‌ی احترام سنگی را در راه بیان می‌گذارم.

برداشت: اگر به میدان جدال تو بیایم و جولان کنم، دل خود را مانند گوی در بازی چوگان به زبان می‌افکنم.

برداشت: AI: گردن‌ها را با انگشت قبول تو نمی‌توان لمس کرد، چون من وجود خود را از آن جدا می‌کنم. (تصحیح AI: گردن‌فرازان را با سرانگشتِ قبول اشاره‌ای نمی‌کنی، از این‌رو من مانند قلم سر خود را در راهت می‌اندازم.)

برداشت: به یاد سعدی بیفت و نظاره کن عشق‌ورزان را، که خداوند علیم است و می‌داند که با اشتیاق به ندای حق پاسخ می‌دهم.