غزل شمارهٔ ۳۹۸

برداشت: من به این دلیل که دیگران فکر نکنند به تو توجه دارم، از نگاه کردن به تو پرهیز می‌کنم.

برداشت: در دل آرزو دارم که کاش در این دنیا، دوستی پیدا می‌کردم که دوستان حسود در کنارم نباشند.

برداشت: دردی که از جدایی در قلبم دارم، دیگر قابل تحمل نیست. اگر نبود این درد، هیچگاه به زبان نمی‌آوردم که چقدر دلم تنگ است.

برداشت: مرا چون کبوتر در دام زلفت گرفتار کردی، و همانند باز شکاری چشمم را بر همه مردم جهان بستی.

برداشت: اگر بخواهی به راحتی می‌توانی دل افراد بی‌نون را به دست آوری؛ ولی من خود را درگیر نمی‌کنم و به دیگران آسیب نمی‌زنم.

برداشت: ای نوازنده، آهنگ را تغییر بده چون دیگر هیچ چیزی باقی نمانده و رازی که از این پرده گفته بودی، به زودی فاش خواهد شد.

برداشت: AI: هیچ‌کس در این زمان به اندازه من در غم دوست شکایت نکرده است، زیرا او از شیراز به دور دست‌ها می‌نگرد. (تصحیح AI: هیچ‌کس در این زمان به اندازه من در غم دوست شکایت و ناله نکرده است، نالهٔ من از شیراز به دور‌دست‌های نظر و اندیشه می‌رود.)

برداشت: چندین بار به من گفته‌اند که برگرد و به خودت بپرداز، اما من پاسخ دادم که از دوست نمی‌توانم غافل شوم.