غزل شمارهٔ ۳۹۷

برداشت: مانند پروانه‌ای که می‌سوزد و همچنان پرواز می‌کند، از تو به خاطر مصلحت‌ خودم دور نمی‌شوم.

برداشت: اگر می‌توانی امروز دلم را به دست آور ورنه، [روزی میرسد که] که بسیار جستجو کنی و هرگز مرا نیابی.

برداشت: نه چنان ایمان دارم که یک نظر سیرم کند، نه آنقدر آزمند که [آب] جیحون تشنگی‌ام را فرو ننشاند. (نه زاهدم و نه حریص)

برداشت: مانند چنگ، در پیش تو سر تسلیم و ارادت دارم؛ هر زخمه که خواهی بزن و مرا بنواز.

برداشت: اگر صد بار مرا در آتش بیندازی و بیرون بیاوری، اگر هم بگدازم زر نابی خواهم بود که هستم.

برداشت: اگر تو این ستم را می‌پسندی که سنگم بزنی، از من این جرم برنمی‌آید که با تو به مخالفت برخیزم.

برداشت: چه کنم که از دستم خدمتی شایسته برنمی‌آید. سر که چیزی نیست آن را در پای عزیزان ببازم.

برداشت: من خراباتی، عاشق، دیوانه و مست هستم. بد گوی من، چه چیزی بیشتر از این [می‌تواند] حکایت بکند؟

برداشت: ماجرای دل دیوانه را به پزشک گفتم، که سراسر شب دروازه چشمم به روی اندیشه تو باز است.

برداشت: [پزشک] گفت: «سعدی! از نوع شکایتی که تو داری، [معلوم شد] درد عشق است که نمی‌دانم چگونه درمانش کنم.