غزل شمارهٔ ۳۹۶

برداشت: من هرگز توقع ندارم که از تو چیزی دریافت کنم، مگر آنکه تو را از دور ببینم و از حرکت بایستم.

برداشت: من نمی‌توانم به این خیال باشم که درمیان این همه آشفتگی و هیاهو، موفق به گرفتن دانه‌ای به دلخواه خواهم شد.

برداشت: من در مقام خدمتگزاری ایستاده‌ام و اگر بپذیری من را، خوشحال می‌شوم. و اگر راضی نباشی، من آماده‌ام که کفش‌هایم را بردارم و بروم.

برداشت: اگر تو با انصاف باشی یا حتی اگر ظلم کنی، من نمی توانم از تو دور شوم و دل را از این عشق آزاد کنم.

برداشت: از پیچیدگی‌های ذهنی و بار سنگین دوری که بر دل نشسته، نمی‌دانم کدام یک از این مشکلات را باید بر دوش بگیرم و مواجه شوم.

برداشت: AI: اگر هزاران بار اذیت کنی و به من طعنه بزنی، من آنقدر محکم هستم که اقدام به انتقام کنم. (تصحیح AI: اگر هزاران بار اذیت کنی و به من طعنه بزنی، من آن نیستم که اقدام به انتقام کنم.)

برداشت: اگر مجوز ورود به درگاه پذیرش نباشد و نتوانم خواسته‌ام را برآورده کنم، دلخوشی‌ای نخواهم داشت.

برداشت: این جمله به این معناست که از هر حدی فراتر می‌روم و حتی اگر بوسه‌ای از تو حلال نباشد، آن را به عنوان حرام می‌پذیرم. یعنی شخص احساس می‌کند که به خاطر عشق و محبت، حتی امور حرام را نیز قبول می‌کند.