غزل شمارهٔ ۳۹۵

برداشت: اگر به خاطر عشق تو بمیرم، در قیامت دامن تو را می‌گیرم.

برداشت: شاید از دنیا و آخرت راه فرار پیدا کنم ولی  از صحبت(اندیشه) دوست هرگز

برداشت: ای داروی دردهای دل‌سوختگان، درمان دیگری برای من وجود ندارد

برداشت: آن کسی که در این دنیا و آن دنیا هیچ‌کس به جز تو ندارد، من همان فقیر هستم.

برداشت: ای نگهبان ، از جوان نو خواسته چه انتظاری داری؟درحالیکه من که در این راه به پیری رسیده‌ام هرگز توبه نمی‌کنم

برداشت: روزی کمان ابروهای او را می‌بوسم و از او می‌خواهم که تیر محبتش را به قلبم بزند.

برداشت: ای باد بهاری که عطر خوشی را با خود می‌آوری، به خاطر لطافت و نرمی‌ات، من مانند گل فدایت می‌شوم

برداشت: زمانی که از خاک شیراز عبور می‌کنی، به آن دیار بگو که من در سرزمین خاصی گرفتار شده‌ام.

برداشت: من به خواب نمی‌روم چون بودن بدون دوست برایم خوشایند نیست، حتی اگر بر روی نرمی حریر خوابیده باشم.

برداشت: ای همراه و همدم سعدی در این دنیا، تو رفتی ولی همچنان در درون من باقی مانده‌ای.