غزل شمارهٔ ۳۹۴

برداشت: سوگند که حتی اگر بمیرم نیز از تو نمی‌گذرم، پس ای طبیب، دست از سر بردار که دارویت را نمی‌خواهم.

برداشت: تمام عمر را در کنار رفقا گذرانیدم و در این میان، تو را می‌خواستم و تصویر تو در عمق وجودم نشسته است.

برداشت: ای حکیم مرا نصیحت نکن چون به آن توجه نمی‌کنم،  زیرا از خودم چاره دارم و از دوست ناچارم

برداشت: ای سپر، از مقابلم کنار برو که تیر به جانم نشست، بگذار تا ببینم چه کسی به من تیر می‌زند.

برداشت: نه شادی دوستان را می‌خواهم و نه آسودگی در بوستان، ای دوستان، به راه خود بروید، چرا که من اسیر هستم.

برداشت: اگر در آب ببینی که چگونه حرکات خودت را انجام می‌دهی، به زبان خودت خواهی گفت که چقدر زیبا و بی‌نظیر هستی.

برداشت: تو در خواب خوشی به سر ببر و از زندگی لذت ببر، زیرا من نه تنها دیشب خوابم نبرد، بلکه از صدای ناله‌ام نیز کسی آرامش ندارد.

برداشت: مگر نه اینکه توانگران، به فقیران ناتوان بخشش می‌کنند؟ پس تو نیز ای توانگر، به من نگاهی که که نیاز به دیدنت دارم

برداشت: اگر مرا مانند عود بسوزانی، تنم فدای جان تو باد، خوشی زندگی دیگران در عطرها و رایحه‌های خوش من نهفته است.

برداشت: تو نگفته‌ای که سعدی نمی‌تواند از دست من جان بگیرد و من هم مثل تو که به پای مردان بزرگ می‌افتم، نمی‌میرم.