غزل شمارهٔ ۳۹۳

برداشت: اگر به چهره‌ات مانند ماه نگاه می‌کنم، در واقع به رحمت و لطف خداوند نظر می‌اندازم.

برداشت: چشمم دائماً در جستجوی نشانه‌ای از چهره‌ات است و من هر لحظه به راه و حالت تو خیره می‌شوم.

برداشت: تو با بی‌رحمی به حال من درمانده نگاه می‌کنی، در حالی که من با احترام و وفاداری به پاهای تو می‌نگرم.

برداشت: تو مانند آفتاب می‌درخشی و من تنها یک ذره کوچک و ضعیف هستم. تو در اوج بلندی‌ها و من در سرگشتگی و بی‌هدفی، چه تفاوتی بین ما وجود دارد!

برداشت: موهای تو مانند تاریکی است و لب‌های تو طراوت و زندگی را به همراه دارد. در میان آن تاریکی، من به اشتباه به چیزی دیگر نگاه می‌کنم.

برداشت: سیاهی چشمم اگر به خطا به سر زلفت نگاه کند، الهی که دیگر چهرهٔ زیبای تو را نبیند.

برداشت: عشق تو مسیر طولانی و دشواری دارد، اما من با شجاعت و متانت ادامه می‌دهم و هر از گاهی با حسرت به گذشته‌ام نگاه می‌کنم.