غزل شمارهٔ ۳۹۲

برداشت: من عاشق سختی‌ها و بی‌محلی‌هایی هستم که از محبوبم می‌خورم. با وجود اینکه طاقت این درد را ندارم، اما همچنان با ناز و اشک و خنده به راه خود ادامه می‌دهم.

برداشت: برای او جان می‌دهم تا از خودم کم کنم و به پای او بیفکنم، تا تو فکر نکنی که من به خاطر او از جانم می‌زنم.

برداشت: هر زمان که آن معشوق بی‌رحم از دل من نمایان می‌شود، من از ظلم و بی‌رحمی‌اش باز هم سر در دل خود می‌آورم.

برداشت: اگر بخواهی با مهربانی با من رفتار کنی، بگو تا با دل خوش بپذیرم، و اگر به قهر و خشم می‌خواهی رفتار کنی، بگو تا برانم. من ناچار و اطاعت‌کننده‌ام و همواره فرمان تو را اجرا می‌کنم.

برداشت: درد عاشقان را تنها صبر می‌تواند درمان کند، اما من دیوانه‌ام. نه درد من تمام می‌شود و نه می‌توانم به جایی برسم که درمانی برای آن پیدا کنم.

برداشت: ای بارکش، آرام بران، با کسانی که ناتوانند صبر کن. تو عشق محبوب را بر دوش می‌کشی، ولی من درد جدایی را تحمل می‌کنم.

برداشت: من در روزگار خوشی از تو سپاسگزاری نکردم، بنابراین اکنون که در سختی هستم، همان دستی که قبلاً در آغوشم بود، اکنون به دندان می‌زنم.

برداشت: گفتم که در زندگی‌ام شب‌هایی را با او تمام می‌کنم، حالا به خاطر عشقش روزهایی را به پایان می‌رسانم.

برداشت: سعدی بار دیگر از وطن خود می‌رود و دلیلش این است که نمی‌تواند از دست آن ترک خطا فرار کند و برای همین به قاآن می‌رود.

برداشت: من نمی‌دانم چطور باید به توصیف او بپردازم؛ او به قدری بزرگ و با ارزش است که گلی از باغ خود می‌آورند، اما من گل را از باغچه‌ام می‌برم.