غزل شمارهٔ ۳۹۰

برداشت: من نه می‌توانم به محبوبم برسم و نه از عذاب انتظارش می‌توانم تحمل کنم.

برداشت: هر چه که تو بخواهی یا چه وضعیتی که برای من ایجاد کنی، ناشی از چرخش زمان و شرایط زندگی است که بر من تاثیر می‌گذارد.

برداشت: اگر یک دل داشته باشم یا هزاران دل، در دل خود برای غم تو گنجینه‌ای می‌گذارم.

برداشت: دل آزرده‌ام چون موی نازکی از زلف تو، یاد و نشانی از تو به‌جا مانده است.

برداشت: من به خاطر غم و اندوه دوران، احساس خستگی و کاهلی می‌کنم.

برداشت: در آب چشمانم غرق تو هستم و به لب و کناره‌ات امیدوارم.

برداشت: تو قلبم را بردی و از خودت دور کردی، همین نشان می‌دهد که با تو خیلی خاطره دارم.

برداشت: تو به سعدی دشنام می‌زنی، ولی من فقط به لب‌های خودت توجه دارم.