غزل شمارهٔ ۳۸۹

برداشت: من هنوز تحت تاثیر نوشیدن شراب دل‌انگیز هستم و از زیبایی‌های عشق محبوبم گلی در کنار دارم.

برداشت: اگر در حال نشئه و وسواس به دور و برم بی‌توجه باشم و دنیا را نادیده بگیرم، به من ایراد نگیر که در دل من عشق یار جای دارد.

برداشت: می‌خواهم از تو خواهش کنم که پیاله‌ای بیاوری، زیرا من از زهد و ریاضت گذشته‌ام. ساز بزن و نغمه‌ای سر بده، چون از بازگشت به آن حال شرمندگی دارم.

برداشت: وجود من را از جوهر ناب زندگی پر کن، زیرا از دنیای مادی بر دل من غبار نشسته است.

برداشت: من با آب غیرت، همه زیبایی‌ها و زرق و برق‌های ظاهری را شستم و پاک کردم، چون در قلبم تصاویری عمیق‌تر و واقعی‌تر دارم.

برداشت: در نسخه بدل کلیات سعدی، چاپ فروغی، ۵۵۵، به جای «تمنّا»، «تجلّی» است که بر متن ترجیح دارد / طور: «اسم کوهی است در صحرای سینا که خداوند در آن بر موسی (ع) تجلی کرد و از آن گاهی به جبل سینا یاد می‌شود و در تورات حوریب خوانده شده است.» «فرهنگ تلميحات» / وادی: بیابان / تمنا: عشق و آرزو / مجروح: آزرده و دل‌خسته / لن ترانی: [ای موسی] هرگز مرا نخواهی دید، قسمتی است از آیه ۱۴۳ سوره اعراف (۷) / تلمیح: به داستان موسی (ع) در کوه طور و دیدارش با خدا / تشبیه: شاعر خود را به موسی مانند کرده است. / تشبیه: عشق به طور و تمنا به وادی (اضافهٔ تشبیهی) / معنی: در طورِ عشق و وادیِ تمنای یار، مثل موسی هستم که در کوهِ طورِ دنیا، خویش را مطرح کرد و در آنجا هزاران نفر را مثل خود دیدم که «لن ترانی» آنها را مجروح ساخته بود. - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی

برداشت: تو رفتی و من همراهت همه چیزم را از جمله دل و صبر و دانشم را از دست دادم، حالا برگرد که من نیمه جانی برای تقدیم کردن به تو دارم.

برداشت: چند بار در زندگی دچار گردابی از مشکلات و سردرگمی شده‌ام، اما با این حال، همیشه قدرت و ثبات در پای خود را حفظ کرده‌ام.

برداشت: برای اینکه دل به آرامش برسد، نیاز به عقل کامل است. اما عقل از کجا باید بیاید و دل کجاست تا بتوانم آن را ثابت نگه دارم؟

برداشت: از آن شرابی که عشق تو در وجودم ریخته، تا روز قیامت مست و سرمستم.