غزل شمارهٔ ۳۸۷

برداشت: من آن نیستم که بتوانم عشق و محبت به دوست را فراموش کنم، حتی اگر از طرف دشمن به من آسیب برسد.

برداشت: نه می‌توانم از خاکِ آستانهٔ دوست بروم، نه امیدی به نشستن دارم و نه جایی برای رفتنم وجود دارد.

برداشت: نمی‌دانم به کجا بروم، زیرا دل‌ام به محبت کسی وابسته است. شما دوستان می‌توانید سفر کنید، اما من در این عشق گرفتار شده‌ام.

برداشت: او با نگاهی محبت‌آمیز به ما توجه نمی‌کند، زیرا من به خاطر ناتوانی‌ام در دید دیگران، ناپدید شده‌ام.

برداشت: هر چقدر هم که به من سخت بگیری و مرا نیش زبان بزنی، من هرگز محبت و دوستی‌ام را از تو کنار نمی‌گذارم.

برداشت: اگر به دیدن زیبایی‌ها تمایلی ندارم، باید به این حقیقت اعتراف کنم که فقط یک سایه‌ای بر دیوارم.

برداشت: اگر دوستی با من در صلح باشد، حتی اگر تمام جهان دشمن من شوند، برایم مهم نیست و نگران نخواهم بود.

برداشت: سعدی به همه می‌گوید که عشق به چهره‌ی تو را نمی‌توان انکار کرد، حتی اگر همه جهان بخواهند از آن دوری کنند.

برداشت: کجا می‌توانی دوستی‌ام را انکار کنی؟ که اشک‌های من خود گواهی بر عشق و دوستی‌ام هستند.