غزل شمارهٔ ۳۸۶

برداشت: در طول شب که طولانی است، به امید رسیدن صبح بیدار مانده‌ام، شاید نسیم صبحگاهی عطر حضور تو را با خود بیاورد.

برداشت: عجیب است که عشق او به من کمک نمی‌کند، در حالی که من با این همه شوق و اشتیاق به او عشق می‌ورزم.

برداشت: من نمی‌توانم از درگاه خدمتت دور شوم، مگر اینکه در منزلت جایی برایم فراهم نکنی.

برداشت: با تیغ جدایی من را آزردی و اکنون برگرد و دوباره زندگی ابدی به من ببخش.

برداشت: روزهایی را به شب سپری کرده‌ام به این امید که با وجود تو، شبی را به روزی شگفت‌انگیز تبدیل کنم.

برداشت: چرا با من صحبت نمی‌کنی؟ چه خطایی از من سر زده که سزاوار دوری و جدایی تو هستم؟

برداشت: با وجود بی‌وفایی‌ات، هنوز برایت دعا می‌کنم و با وجود کم‌توجهی‌ات، همچنان از تو انتظار دارم.

برداشت: AI: من دیگر نمی‌توانم از داستان عشق تو بگویم، جز این که مرگ بیاید و زبانم را ببندد. (تصحیح AI: من دیگر از داستان عشق تو نگویم؟! هرگز! جز این که مرگ بیاید و زبانم را ببندد.)

برداشت: AI: هنوز داستان جدایی و دوری تمام نشده و زندگی‌ام همچنان در حال ادامه است. (تصحیح AI: هنوز داستان جدایی و دوری تمام نشده و زندگی‌ام رو به پایان است.)

برداشت: اگر در این ماجرا عمرت را بگذرانی، تصور نمی‌کنم که داستان عشق تمام شود.

برداشت: من درباره دوستی سخن نمی‌گویم مگر با خداوندی که تنها او از رازهایم آگاه است.