غزل شمارهٔ ۳۸۵

برداشت: در یک شب که در آغوش معشوقه‌ام احساس شیرینی دارم، مثل عودی که بر روی آتش می‌سوزد، هیچ ناراحتی و غمی را احساس نمی‌کنم.

برداشت: وقتی که درخواست کمک و نجات سر می‌زند، دیگر هراسی از خطر و نابودی نیست. پس کجاست آن بلا و مصیبت؟ بیا و به من حمله کن که من مقاوم و آماده‌ام.

برداشت: ای آسمان، لطفاً درِ صبح را بر روی آفتاب ببند، زیرا امشب با ماه، لحظه‌های دلنشینی دارم.

برداشت: من نمی‌دانم که آیا این شب، شب مهمی است یا اینکه تو به مانند ستاره‌ای در روز، در برابر من قرار داری یا فقط تصویری از تو در ذهنم است.

برداشت: آسمان گلستان زیبا و خوابیدن در باغ لذت بخش است، اما اگر صدای نگران کننده‌ی بلبل صبحگاهی نبود.

برداشت: با این دو چشمی که امشب تو را می‌بینم، ای کاش فردا کسی دیگر را نبینم.

برداشت: جان من به خاطر وجود فرات آرام می‌گیرد، اما با این حال، فرات از سر من عبور کرده و من همچنان تشنه‌تر مانده‌ام.

برداشت: هرگاه که تو را می‌دیدم، از شوق و خوشحالی بی‌خبر و غرق در احساس بودم. حالا که با تو نشسته‌ام، از ذوق و شادی بی‌خبرم.

برداشت: بیا صحبت کنیم، چون در اینجا هیچ کس جز شمع و همین لحظه نیست که حرف بزند.

برداشت: در میان ما چیزی جز این لباس باقی نخواهد ماند و اگر مانع و حجاب ایجاد شود، تا خود او را در آغوش بگیرم، می‌روم.

برداشت: سعدی نمی‌گوید که از این غم جان سالم به در خواهد برد، بلکه می‌پرسد کجا باید برود تا آن روحی را که از اندوه تو می‌گریزد، پیدا کند.