غزل شمارهٔ ۳۸۴

برداشت: نه تنها خیال تو با رفتنت از دیده ام کنار نرفته، بلکه خبر شیدایی و بی قراری ام به تمامی جهان رسیده.

برداشت: نه آنقدر خوشبخت و ثروتمندم که بتوانم همنشین تو شوم، نه آنقدر صبر و تحمل دارم که بتوانم از تو بگذرم.

برداشت: من هرگز به کسی دیگر نگاه نخواهم کرد، زیرا دیدن چهره‌ی تو برایم زیبا و دلنشین است و نسبت به وجود دیگری هر روز احساس زشتی می‌کنم.

برداشت: عشق تو تا حدی بر من تأثیر گذاشته است که هیچ نصیحتی از عالمان و عابدان بر من اثر نمی‌کند.

برداشت: در روز قیامت، وقتی که مرا در میان آن همه آشفتگی و حسابرسی به پیشگاه خداوند می‌برند، همه توجه من به تو خواهد بود.

برداشت: به خاطر دوستی که در کنارم است، حتی اگر هزار دشمن در برابر من قرار بگیرند، نگران نخواهم بود.

برداشت: نمی‌توانم ویژگی‌های زیبایی بدن تو را بیان کنم، زیرا چشمانم هنگام فکر کردن به آن به شدت محسور می‌شوند.

برداشت: اگر تو هم مرا نشناسی، تعجبی ندارد، چون هر چیزی که در نظر می‌آید، از من ضعیف‌تر است.

برداشت: من هرگز از وصال تو روی برنمی‌گردانم، حتی اگر هزاران ملامت و سرزنش بر من نازل شود. زندگی و خودم را هم فدای عشق تو می‌کنم.

برداشت: مرا نفرمایید که چرا به خاطر چهره‌ی تو همیشه در فکر و خیال هستم و افکارم به هم می‌ریزد.