غزل شمارهٔ ۳۸۰

برداشت: تو به عهد و پیمان خود وفا نکردی، اما من هنوز بر سر پیمانم ایستاده‌ام. من همیشه شکرگزار نعمت‌ها و کسی بوده‌ام که از احسان و لطف دیگران بهره‌مند شده‌ام.

برداشت: بنده چه کار می‌تواند بکند وقتی که ظلم را تحمل نکند؟ او بار سنگینی بر دوش دارد و در عین حال باید تابع فرمان باشد.

برداشت: عشق تو باعث شده که دیگر نتوانم شاد و سرزنده باشم؛ به قدری که در گذشته، شاداب و خوشبو چون سبزه و گلستان بودم.

برداشت: در روز جدایی‌ات، ارزش شب وصال را دریافتم. عجیب است که اگر آن شب ارزش نداشت، من هم نادان بودم که این را درک نکردم.

برداشت: اگر از من بپرسند که بهترین دستاورد من در این دنیا چه بوده، می‌گویم روزی که در کنار محبوبم بودم.

برداشت: آیا درست است که بخواهی فراموش کنی عهد و پیمانی را که در گذشته بسته‌ایم برای وصال، در حالی که من هیچ‌گاه سزاوار جدایی و هجران نبوده‌ام؟

برداشت: روز خوشی که تو بازگردی و سعدی بگوید که آمده‌ای، وای بر من که چقدر منتظر و دلشوره داشتم.