غزل شمارهٔ ۳۷۹

برداشت: وقتی که تو آمدی، من چقدر انتظار و اشتیاق داشتم و در حالتی آشفته بودم، اما نماندی و رفتی، و بعد از رفتنت احساس کردم که مانند یک وجود بی‌جان شدم.

برداشت: من هرگز از یاد تو غافل نمی‌شوم، حتی اگر خاموش بمانم، چون در فکر ویژگی‌های تو حیران و متحیرم.

برداشت: در دنیای بدون تو، یک شب در میان گل‌ها نبودم، چون که در بیابان خاری از مغیلان را تجربه کردم.

برداشت: هر لحظه با امید رسیدن به تو زنده بودم، وگرنه دور از دید تو به شدت دچار دلتنگی شده بودم.

برداشت: به خاطر محبت تو، من در مشکلات مانند حضرت ابراهیم در آتش هستم، اما احساس می‌کنم که در باغی پر از گل و ریحان زندگی می‌کنم.

برداشت: من تا دم صبح منتظر بودم تا صدای مرغ سحر را بشنوم، امید داشتم که یک بار دیگر بوی تو را حس کنم.

برداشت: سعدی از سختی جدایی تو هر روز می‌گفت که تو عهد خود را شکستی و من همچنان بر سر پیمان خود ایستاده بودم.