غزل شمارهٔ ۳۷۸

برداشت: من با تو مانند کسی که در نبرد پنجه‌زن است، نیستم که توانایی‌هایم را بسنجی و آزمایش کنی.

برداشت: متوجه شدم که تو راجع به همه‌کس تأثیر گذاشته‌ای، بنابراین من هم تصمیم گرفتم勇敢انه عمل کنم و به میدان بیایم.

برداشت: در میدان نبرد، آن نیزه‌ای که من همیشه توانسته بودم حلقه‌ها را از آنها بربایم، اکنون مرا به داخل میدان کشانده است.

برداشت: من مورد توجه و دست‌نشانده مردم بودم، اما هیچگونه منفعتی برای خودم نداشته‌ام.

برداشت: نمی‌خواهم عیوب دیگران را بگویم، زیرا امروز خودم از اشتباهات و نقص‌های خود آگاه شدم.

برداشت: گفتم که از دل پر درد و آه خود صدا بلند کنم، ولی چه فایده دارد چون تو صدای مرا نمی‌شنوی.

برداشت: از نظر لطف تو، چشمم را از تو برنمی‌دارم؛ زیرا با نگاه به تو، بینا شدم.

برداشت: اگر سر برود، جانم فدای قدم‌های توست؛ مرگ هر زمان که بخواهد می‌آید، چه زود و چه دیر.

برداشت: امروز به قدری محبت در دل دارم که حس می‌کنم آتش عشق و احساساتم به آسمان می‌رسد و دودی از آن برمی‌خیزد.

برداشت: روزی که از خاک برخیزم، همچنان که در گذشته دلتنگ تو بودم، مشتاق تو خواهم بود.