غزل شمارهٔ ۳۷۷

برداشت: عهد دوستی و محبت که با معشوق داشتم، شکسته شد و این باعث از بین رفتن عشق و وفاداری‌ام به او گردید. ارتباط من با یارم به خاطر این بی‌وفایی تضعیف شده است.

برداشت: سوگند به خاک پای عزیزان که به خاطر عشق و محبت دوست، دل از عشق و محبت دنیا و آخرت کنده ام.

برداشت: دوستی که تو با من به نمایش گذاشتی، حتی از دشمنی خون‌خوار خودم هم برایم ناخوشایندتر است.

برداشت: هرچند که تو محبت را ترک کردی و پیمان خود را شکستی، هنوز هم به وعده و سوگند خود پایبندم.

برداشت: ساقی، برایم با شور و شادی شراب عشق را بیاور. هرچند که نصیحت‌کنندگان برایم نصیحت می‌کنند، من این پندها را نادیده می‌گیرم.

برداشت: AI: من کسی هستم (نیستم!) که نصیحت خردمندان را می‌پذیرم. پدر، بگذار بگویم که من فرزندی هستم که بدون حساب و کتاب رفتار می‌کنم.

برداشت: به خاک پای تو قسم خورده و به جان کسانی که زنده‌اند و دل‌هایشان پر از عشق است، من آرزو دارم که به خاطر تو حتی در مرگ هم تسلیم شوم.

برداشت: بیا و نزد ما بیا، زیرا از شدت بی‌قراری و پریشانی، هیچ چیزی جز موهای زیبای تو نمی‌تواند مرا به خود مشغول کند.

برداشت: با خنده گفت که سعدی، از این حرف دور شو، کجا بروم وقتی که در دام عشق گرفتارم؟