غزل شمارهٔ ۳۷۶

برداشت: با آرامش به خانه‌ام برگرد، زیرا من با تمام وجود منتظر دیدنت هستم و از صحبت با تو خوشحالم.

برداشت: اگرچه تو با دیگران ارتباطاتی داری، امیدوارم آن روز نیاید که یاد تو را فقط با کسی غیر از تو در ارتباط داشته باشم.

برداشت: هیچ‌کس مثل من وفادار نیست، پس ای کسی که دل سنگینی داری و به عهد خود وفادار نیستی، بدان که در وفاداری دیگران هم نخواهی یافت کسی مانند من.

برداشت: اگر همه ثروت های قارون را در پای تو بریزند، باز هم هیچ کس نمی تواند با من مقایسه شود؛ چون من جانم را در راه تو تقدیم کرده‌ام.

برداشت: من جان تو را دوست‌تر از خودت می‌دانم و به دوستی‌ام با تو سوگند می‌خورم که این حقیقت را باور دارم.

برداشت: AI: به هر سمتی نرو و به دوستان دور از هم علاقه‌مند نشو، زیرا من نیز محبت خود را به دوستانم به هر گوشه‌ای گسترش داده‌ام. (پراکندم!).

برداشت: از محبوبم چه می‌خواهم که می‌گویم در آغوشش باشم، زیرا در دوری او، طعم تلخ جدایی را چشیدم. بی‌صبرانه آرزو دارم که درخت دوستی را بنشانم، چرا که دیگر صبرم را از دست داده‌ام.

برداشت: وقتی پایم از مسیر منحرف شد، رفتن به آن راه چه فایده‌ای دارد؟ وقتی کار از کنترل خارج شد، نصیحت کردن من چه سودی دارد؟

برداشت: به معلم بگو که کمتر مرا به آداب و اصول تربیت کند، چون من شاگردی بی‌توجه و نامناسب هستم. و از پدر هم درخواست کن که کمتر نصیحت کند، زیرا من فرزندی نالایق هستم.

برداشت: معنی: سعدی مثل گردی با خفّت و خواری در پی تو به راه افتاده و می‌گوید: من گرد و غبار راه را نمی‌پسندم که بر دامانت بنشیند؛ ولی تو چرا گرد و غبار درد و رنج را بر دلم می‌پسندی؟ - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی