غزل شمارهٔ ۳۷۵

برداشت: من به اندازه‌ای در عشق تو گرفتارم که گویی مانند آهو در دام اسیری.

برداشت: گاهی بر درد و رنجی که هیچ درمانی ندارد، اشک می‌ریزم و گاهی به وضعیت نامعقول و آشفته‌ام می‌خندم.

برداشت: عشق چنان مرا مجذوب کرده که دیگر نه عقل و هوش برایم باقی مانده و نه قدرت شنیدن نصیحت‌های افراد خردمند را دارم.

برداشت: فرصت صبر من تمام شد و یکباره داستان عشق را با صدای بلند در دل صحرا فریاد زدم.

برداشت: AI : من مجنون نیستم که از دوستی‌ام دست بردارم. اگر تو آدم عاقلی هستی، نصیحتی به من بکن. («نکن» صحیح است.)

برداشت: هیچ نقاشی نمی‌تواند به این زیبایی و کمال چهره‌ای را ترسیم کند؛ من هم هرگز نمی‌توانم چنین چهره‌ای بسازم.

برداشت: بسیاری از انسان‌ها به خاطر غم تو دچار رنج و افسردگی شده‌اند و تنها من نیستم که تحت فشار و نیاز قرار دارم.

برداشت: تو هم ناچار و بدون موفقیت به سراغ من آمده‌ای، اگر هم به سراغم آمدی، خوشبختی و شانس خوبی برای من به وجود آمده است.

برداشت: اگر تو مرا صدا کنی، روح دردمند من که در خواب گور است آسوده خواهد شد.

برداشت: من حاضر هستم جانم را فدای خاک پای تو کنم، اگر تو به من آرامش ببخشی، حتی اگر در عوض دردی به من برسانی.

برداشت: اگر آسودگی تو در رنج سعدی باشد، من این ظلم را برای خود انتخاب می‌کنم.