غزل شمارهٔ ۳۷۳

برداشت: من هزار بار قسم خوردم که به عشق روی نیاورم، اما هر لحظه یاد چهره تو پیش چشمم می‌آید.

برداشت: نمی‌خواستم داستان عشق را بازگو کنم و چه نیازی بود که اشک‌هایم و چهره‌ی رنگ باخته‌ام این را بگویند.

برداشت: در مسیری که به باغ گل رسیدم، نتوانستم صبر کنم و حتی نتوانستم یک گل کامل بچینم. به جای آن، هزار خار را تحمل کردم.

برداشت: زندگی‌ام را از من بگیر و زمان بر من غلبه کن، چرا که من نتوانسته‌ام داستان دیدار دوست را فراموش کنم.

برداشت: هر کسی که نصیحت می‌کند و به صبوری توصیه می‌کند، انگار فقط در حال هدر دادن وقت است و تأثیری در من ندارد.

برداشت: چشمان تو را می‌شناسم، می‌دانم که زمانی که از جلویم ناپدید شوی، دیگر به هیچ چیز جز عشق و احترام به تو نگاه نخواهم کرد.

برداشت: من نه روزها را به خاطر زیبایی تو می‌شمردم، بلکه خود مدت زمان دوری‌ات را از عمرم حساب می‌کردم.

برداشت: دشمنانم هیچگاه به من آسیب نزدند، بلکه خود تو بودی که به من درد و رنج وارد کردی. در این حال، من هیچ شکایتی به دوستان نکردم.

برداشت: ابتدا از دست تو فرار می‌کردم مثل حیوانی که به دام افتاده، اما اکنون که به تو عادت کرده‌ام، حتی با وجود خطر نیز برنمی‌گردم.

برداشت: چه کسی می‌گوید سعدی عاشق تو نیست؟ من اگر از وفای به تو تمرّد کنم، معلوم است مرد عشق نیستم.