غزل شمارهٔ ۳۷۲

برداشت: عشق‌بازی را من به جهان نیاوردم و یا گناهی باشد که اولین بار منِ مسکین مرتکب شده باشم!

برداشت: تو که از وضعیت دل ما خبر نداری، غم و درد دل را با تو در میان نمی‌گذارم چون نمی‌دانی که چقدر درد می‌کشم.

برداشت: ای کسی که به من نصیحت می‌کنی درباره عشق و عیب‌جویی می‌کنی، تو در حقیقت نمی‌دانی که من چه تجربه‌ای از عشق و محبت دارم و این جام محبت را چطور نوشیده‌ام.

برداشت: تو به فکر منافع و خواسته‌های خودت باش، چون من از قبل جانم را فدای عشق کرده‌ام و قلبم را به کسی سپرده‌ام.

برداشت: ما تصمیم گرفتیم که جان خود را در راه تو فدا کنیم و اگر در این عهد موفق نشوم، من شایسته نامردی هستم.

برداشت: من به عشق تو از تمام دنیا روی برگردانده‌ام، پس انصاف این است که تو نیز به خاطر من تنها نمانی.

برداشت: واقعیتش را بخواهی این تویی که باعث می‌شوی عاشقت بشوم. این که می‌بینی امروز ویلان و سرگردان عالمم از روی اختیار و دست خودم نیست.

برداشت: AI تصحیح‌شده: من خاک نعلین تو نمی‌خواهم (باشم)، زیرا نگرانم که (گردی از من) بر دامن پاکی‌ات نشیند.

برداشت: در روز حساب و جزا، من در دستانم به تو چنگ می‌زنم و از تو خواهش می‌کنم که بگویی من سعدی به چه دلیل دل تو را آزار داده‌ام.