غزل شمارهٔ ۳۶۹

برداشت: وقتی تو بیایی، دیگر کافی است که از خود حرف بزنم. اگر تو ایستاده‌باشی، ادب این است که خودم را به زمین بیندازم.

برداشت: اگر تو با این زیبایی و نازکی از در باغ وارد شوی، گل سرخ احساس شرمندگی می‌کند که چرا باید خود را باز کند و شکفد.

برداشت: وقتی گل به بهترین و زیباترین حالت خود می‌رسد، بلبل دیگر آرام و قرار ندارد و همه مردم از غم دل من مطلع می‌شوند.

برداشت: به امید اینکه از جایی رد شده باشی و آنجا قدمی گذاشته باشی، به شوق قدمت، تمام شیراز را گشتم (معنای درست: تمام خاک شیراز را با آب چشمم جارو کردم.)

برداشت: در دو یا سه صبح دیگر که بوی گل به مشام برسد، فاصله‌ای که بین من و محبوبم وجود دارد، از سختی و تلخی هزار دشواری بیشتر خواهد بود.

برداشت: آیا نشنیده‌ای که فرهاد چگونه برای بدست آوردن محبوبش، سنگی سخت را می‌شکست، نه مثل سنگ درِ خانه‌ات که به راحتی با اشک چشمانم نرم می‌شود؟

برداشت: عجیب نیست که شب طولانی به نظر برسد وقتی که دو چشمم باز است و به یاد تو هستم، ای ستمگر. عجیب‌تر این است که اگر بتوانم بخوابم.

برداشت: اگر هزاران نفر از طرف سعدی به خاطر تو خون بریزند، تو بگو که آن‌ها به خاطر من نیستند و بگو که من چیزی نگفته‌ام.