غزل شمارهٔ ۳۶۸

برداشت: من قلبم را به تو سپرده‌ام، اما چشمانم را به جای دیگری می‌دوزم تا دشمن متوجه نشود که به تو نگاه می‌کنم.

برداشت: روزی به دنیای بیرون می‌آیم و هر جایی که معشوقی مانند تو ببینم، او را مورد احترام و ستایش قرار می‌دهم.

برداشت: خوشحالم که دل من به دام غمی افتاد که از تحمل غم‌های متعدد رهایی یافته‌ام.

برداشت: آن قرار و قولی که تو گفتی فراموش نمیکنم، خودت آن را شکستی و من همچنان به وعده‌ام پایبند ماندم.

برداشت: به خاطر احساس شوق و اشتیاقی که در درونم وجود دارد، اگر از دوستی خبری بیابم، حتی اگر دشمن به من طعنه بزند، برایم مسئله‌ای نخواهد بود.

برداشت: می‌خواستم که هدیه‌ای مناسب برای تو بیاورم، اما جانم کم‌ارزش است و نمی‌دانم چه چیزی باید از تو درخواست کنم.

برداشت: وقتی خوب نگاه کردم و دیدم که سعدی تو را ندارد، بر شانس خود خندیدم و بر حال خود گریستم.