غزل شمارهٔ ۳۶۷

برداشت: من خود به خاطر این شوقی که دارم، به حدی سرمست و شادم که اگر تو یک جرعه دیگر به من بدهی، ممکن است از دستم برود و از کنترل خارج شوم.

برداشت: افرادی که دچار تنگ‌نظری هستند را با دیدگاه‌های محدودشان بسنجید، زیرا من و یارانم از درک عمیق و تفکر بهره‌مندیم.

برداشت: با توجه به محبت و وفایی که بین من و تو وجود دارد، نه از محبت تو دست کشیدم و نه به شخص دیگری وابسته شده‌ام.

برداشت: قبل از اینکه به دنیا بیایم و به جسم و جان بپیوندم، در قلب من عشق و محبت تو وجود داشت و این عشق را از آنجا با خود آوردم و هیچ‌گاه از آن جدا نشدم.

برداشت: من در حقیقت بنده تو هستم، ولی با وجود تو نمی‌توانم بگویم که من خودم هستم.

برداشت: من همیشه عادت داشتم کناره‌گیری کنم و در گوشه‌ای بنشینم، اما با بلند شدن تو و درخواست تو، دیگر نتوانستم در جای خود بمانم.

برداشت: تو غمگینی و من نمی‌توانم تحمل تنهایی را داشته باشم؛ تو به من بی‌محلی کردی، اما من به عهدی که با تو بستم وفادار ماندم و آن را نشکستم.

برداشت: ای سعدی، به تو نگفتم دنبال دلدادگی نرو؟ اگر این بار رهایی یابم دیگر نمی‌روم.