غزل شمارهٔ ۳۶۶

برداشت: بگذار مردم بدانند که من عاشق و غرق در عشق هستم. گفته‌ها درست است که من عهد و پیمان خود را شکسته‌ام.

برداشت: اگر دشمنم آزارم دهد و دوستم سرزنش کند، من نگران نیستم از آنچه دیگران بگویند، چون از آنچه هستم راضی‌ام.

برداشت: ای نفس عزیزم، همیشه خواسته‌ات این بود که شأن و شرف مرا زیر سؤال ببری و به فریب و ریا بکشی. اما من از این قید و بند تو رهایی یافتم و اکنون با آرامش زندگی می‌کنم.

برداشت: اگر من چهره زیبای تو را دیده باشم، از دیگران خسته و بیزار شده‌ام.

برداشت: من تا به حال با همه مردم در ارتباط بودم و رفتار کردم، اما اکنون که یاری را دیدم، ارتباطم را با دیگران قطع کردم.

برداشت: ای ساقی، قبل از اینکه مرا مستی از شراب فرا گیرد، بگذار تا به زیبایی و قامت تو خیره شوم و از آن مست شوم.

برداشت: شب‌ها فکر و خیال تو مرا می‌آزارد، به گونه‌ای که نه می‌توانم بخوابم و نه همسایگانم آرامش دارند از دست من.

برداشت: سخن گفتن با هر کسی که شایسته نیست، بی‌فایده است. دوست دارم به کسی که سزاوار است، سلام بگویم و از او فاصله بگیرم.

برداشت: مدت‌هاست که سعدی از عشق تو در دلش سخن می‌گوید. بنابراین تعجبی ندارد اگر من همچون یک بنده به تو احترام بگذارم.

برداشت: تمام غم‌های دنیا بر دوش من سنگینی می‌کرد، اما وقتی به عشق تو گرفتار شدم، از آن رنج‌ها رهایی یافتم.