غزل شمارهٔ ۳۶۲

برداشت: من همیشه منتظر تو هستم و با گوش‌های attentive به پیام‌هایت توجه می‌کنم، اما ای کاش زمان به خوبی می‌گذشت.

برداشت: AI تصحیح‌شده: در شب‌ها (شبی) از من نپرس (نمی‌پرسی) که چگونه عاشقانم شب را به صبح و روز را به شب می‌گذرانند (می‌رسانند).

برداشت: دل من را از محبت تو پر کردی و هر جا که زیبایی باشد، من فقط به تو عشق می‌ورزم. چه نیازی به بقیه زیبایی‌ها دارم؟

برداشت: در دل امیدوارم که تجربه‌ای شیرین با تو داشته باشم. اما بارها نفس‌هایی بوده که در گلو مانده و نتوانسته‌ام آن‌ها را بیرون بیاورم.

برداشت: AI تصحیح‌شده: من نه خوشبختی همدلی را دارم و نه نگرانی (احتمال=تحمّل) جدایی را، نه توانایی رفتن از این مکان را دارم و نه جایی برای اقامت.

برداشت: AI: دشمن تو چه کسی است؟ که حتی از عشق و عشق‌ورزی‌ام نتوانم از زیر بار دست و شمشیر تو فرار کنم. (تو چه دشمنی هستی؟ که از عشق به دست و شمشیرت، قدم‌هایم از من برای فرار اطاعت نمی‌کنند.)

برداشت: کسی که به عشق و محبت آگاه است، نباید از من سرزنش کند؛ زیرا عشق نیرویی است که از عقل و منطق فراتر می‌رود و زمام اختیار را در دست می‌گیرد.

برداشت: مرا که با تو صحبت می‌کنم و صحبت تو را می‌شنوم، نه گوش من توانایی درک دارد و نه هوش من قادر به پرسش و پاسخ است.

برداشت: AI: اگر روزگار زبان مرا ببندد، عشق در کلامم چنان پیداست که حتی کوچک‌ترین جزئیات زندگی‌ام را نیز بیان خواهد کرد. [تصحیح AI: اگر روزگار زبان مرا ببندد (بمیرم)، عشق در کلامم چنان پیداست که حتی ریزه‌های استخوان‌هایم آن را بیان خواهد کرد.]

برداشت: در آتش دل‌سوزی‌ها و غم‌های سعدی، کدام دل است که نسوزد؟ اگر این سخن در جهان پخش شود، دیگر چیزی در این دنیا باقی نمی‌ماند که ناتوان و بی‌اثر باشد.