غزل شمارهٔ ۳۶۱

برداشت: هیچ‌کس ماهی چون او را که خوش‌زبان است نديده است، او همچون ماهی نورانی و خوشبختی است که در روز قیام و ظهور، به زیبایی و شکوه ایستاده است.

برداشت: اگر تو از جایت بلند شوی، درخت سرو از ریشه‌هایش سر بیرون می‌آورد و ماه هم اگر تو به بام بیایی، به زمین خواهد افتاد.

برداشت: وقتی دل من متعلق به تو شد، چشمم را از همه چیز برداشتم و هر چه که مورد پسند تو باشد، برای من بر همه جهان ممنوع است.

برداشت: دل من منتظر است تا خبری به گوشم برسد، و چشمانم به راه دوخته شده‌اند تا پیامی را دریافت کنم.

برداشت: در absence از شمع، هیچ درخششی وجود ندارد و بدون حضور دوست، هیچ ترتیبی برای مجلس نیست.

برداشت: در طول زندگی‌ام، یک شبی بی‌خبر و ناگهانی وارد شو، تا اینکه شب درویش به صبح برسد و او دوباره بایستد.

برداشت: بار غم تو را به دوش می‌زنم و از همه چیز خوشحالم، حتی اگر به من توجهی نکرده یا احترامی نگذاری.

برداشت: رای و ارادهٔ خداوند به‌عنوان حاکم و سرپرست، همواره صحیح و درست است. او می‌تواند هر کسی را که بخواهد، عذاب دهد یا مورد لطف و محبت قرار دهد.

برداشت: ای کسی که عارف دیوانه را سرزنش می‌کنی، ما شاهدی داریم که اگر تو نمی‌دانی، او حاضر است و همه چیز را می‌بیند.

برداشت: برو به او بگو که با وجود همه سختی‌ها و ناملایماتی که دارد، من بی‌تاب و نگران او هستم و منتظر پاسخی از او هستم.

برداشت: اگر کسی به دنبال هدفی باشد و به سختی تلاش کند، ممکن است جانش به خطر بیفتد یا به آرزوی قلبی‌اش برسد.