غزل شمارهٔ ۳۶۰

برداشت: شمع می‌خواهد خاموش شود و از کارش دست بکشد. ای غلام، دیدن روی تو برایش کافی است و روشنایی صبح روز تمام روز را به او می‌دهد.

برداشت: آهنگ‌سازان رفتند و دوستداران سر به خواب رفتند. معشوق ما همچنان در مجلس ما حاضر است و این جلسه همیشه برقرار خواهد بود.

برداشت: پرنده‌ی خوشخوان در باغ صبحگاهی پیامی را به تصویر می‌کشد و از در ایوان، صدای خروس در صبحگاه به گوش می‌رسد.

برداشت: ما برای تو همه چیز را رها کردیم و هر چیزی که در این خانه وجود دارد، هرچه که مورد پسند تو باشد، بر تمام عالم ممنوع است.

برداشت: AI: اگر می‌خواهی به من آزادی بدهی، این کار را بکن، یا اگر می‌خواهی من را محکم‌تر ببندی، همین کار را بکن. اما بدان که هیچ‌کس به دام صیاد نخواهد افتاد. (تصحیح AI: اگر می‌خواهی به من آزادی بدهی، این کار را بکن، یا اگر می‌خواهی من را محکم‌تر ببندی، همین کار را بکن. اما بدان که هیچ‌کس از دام صیادی مانند تو نخواهد گریخت.)

برداشت: هر کسی که تجربه تلخی نداشته باشد، از درد و رنج ما بی‌خبر است. تنها کسانی که در آتش جان‌سوز عشق سوخته‌اند، می‌دانند که چگونه باید احساسات ناپخته و خام را پروراند و به نتیجه رساند.

برداشت: من ابتدا در اندیشه بودم تا نام زشت و ناپسندی برایم باقی نماند، اما اکنون پس از آنکه در سختی‌ها و چالش‌ها مانند سنگ شکسته‌ام، به حقیقتی دست یافته‌ام.

برداشت: به نظر سعدی، اگر کسی به دنبال نام و شهرت باشد، نباید به عشق واقعی نزدیک شود. انسان‌های عاشق واقعی نمی‌توانند نگران سرافکندگی و اعتبار خود باشند. عشق در نظر آن‌ها از همه چیز مهم‌تر است و بی‌اعتنایی به مسائل ظاهری را می‌طلبد.