غزل شمارهٔ ۳۵۷

برداشت: قصه‌ای که از لب‌های شیرین شخصی با اندامی زیبا ناشی می‌شود، تفاوتی ندارد که ستایش باشد یا نكوهش؛ زیبایی کلام و تاثیر آن مهم‌تر از محتواست.

برداشت: دوستی که به خودش آگاهی دارد، به کسی نیست که فقط به خاطر عشق بنوشد.

برداشت: اگر غمگین شوی یا از من انتقاد کنی، بدان که عاشق واقعی هرگز به غم و ناراحتی فکر نمی‌کند.

برداشت: من آن کسی نیستم که به خاطر مشکلات و سختی‌ها از خواسته‌ام فرار کنم، همانند مرغی که پایش به دام بسته شده، نمی‌تواند به راحتی آزاد شود.

برداشت: بسیار اتفاق می‌افتد که فردی که پنجاه سال عمر کرده و به عقل و خرد رسیده، در یک لحظه دیوانگی او را نامی تازه ببخشد.

برداشت: من که در کنار تو هستم، از هیچ‌کس نگران نیستم. رقیب خاصی ندارم که به انتقاد عمومی فکر کند.

برداشت: شب را بیدار ماندم تا دوستان به من سرزنش کنند، شگفتا برای عاشق که چگونه می‌تواند بخوابد؟

برداشت: آیا تو به کنار من می‌آیی؟ من هرگز بر این خیال نمی‌کنم که زیبایی‌ات، وصفش در خیال‌هاست.

برداشت: AI: روزنامه‌ها و نوشته‌ها باید روزی از بین بروند، زیرا قدرت تحمل آتش و سوزش را ندارند و نمی‌توانند مانند آثار سعدی مقاومت کنند. (تصحیح AI: روزنامه‌ها و نوشته‌ها باید روزی از بین بروند، زیرا قدرت تحمل آتش و سوزش شوق سعدی را ندارند و حتی قلم‌ها هم نمی‌توانند مقاومت کنند.)